سعيد بن جبير گفت : منظور از « قربى » قرابت و خويشاوندى محمّد صلى اللَّه عليه وآله است . ابن عباس گفت : در پاسخ شتاب كردى ! به راستى هيچ تيره‌اى از قريش نبود مگر اين كه براى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در ميان آنان رابطه خويشاوندى بود . از اين رو خداوند اين آيه را نازل كرد : « قُلْ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فيها حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ » ؛ بگو : من هيچ گونه اجر و پاداشى از شما بر اين دعوت درخواست نمىكنم جز دوست داشتن نزديكانم . منظور حضرت اين است كه جز اين كه خويشاوندى ميان من و خودتان را حفظ كنيد . « 1 » احمد بن حنبل در كتاب المناقب خود نيز چنين آورده است : از مواردى كه محمّد بن عبداللَّه سليمان حضرمى براى ما نوشته اين كه حرب بن حسن طحّان از حسين اشقر ، از قيس ، از اعمش ، از سعيد بن جبير چنين نقل كرد كه ابن عباس گويد : هنگامى كه آيه مودّت نازل شد گفتند : اى رسول خدا !

--> ( 1 ) . مسند احمد : 1 / 229 .